بسیاری از افراد تصور میکنند اگر یک وعده غذایی را حذف کنند، بهطور مستقیم وارد فاز چربیسوزی میشوند و سریعتر لاغر خواهند شد. همه چیز در ظاهر درست به نظر میرسد: «کمتر بخورید، کمتر کالری دریافت کنید، وزن کم کنید». اما بدن شما یک سیستم هوشمند تنظیمکننده انرژی است که به محض احساس کمبود، شروع به تطبیق خود میکند. نکتهای که شاید برای شما عجیب باشد این است که مطالعات نشان دادهاند کاهش شدید و ناگهانی دریافت انرژی میتواند در برخی افراد باعث کاهش متابولیسم پایه شود؛ یعنی بدن شما برای صرفهجویی، کالری کمتری بسوزاند. این همان مکانیسم بقاست که طی هزاران سال تکامل یافته تا در شرایط کمبود غذا از شما محافظت کند.
در این مطلب از وبسایت استاد، بررسی میکنیم وقتی یک وعده غذایی را حذف میکنید دقیقاً چه اتفاقی در بدن شما رخ میدهد، آیا واقعاً لاغر میشوید یا فقط عدد ترازو تغییر میکند، و چه روشی از نظر علمی پایدارتر و سالمتر است. تا انتها با ما باشید.
وقتی یک وعده غذایی را حذف میکنیم چه اتفاقی در بدن میافتد؟
وقتی شما یک وعده غذایی را حذف میکنید، بدن بلافاصله وارد «حالت بحران» نمیشود، اما چند واکنش قابل اندازهگیری آغاز میشود. این واکنشها به مدت زمان ناشتایی، وضعیت سلامت شما، سطح فعالیت بدنی و حتی ترکیب بدنیتان بستگی دارد. در چند ساعت اول پس از حذف وعده، بدن شما از گلوکز موجود در خون و سپس از ذخایر گلیکوژن کبد برای تامین انرژی استفاده میکند. همزمان تغییراتی در هورمونها، اشتها و سرعت سوختوساز رخ میدهد. اگر این رفتار بهصورت مکرر تکرار شود، بدن شما شروع به سازگاری میکند. در ادامه، هر یک از این تغییرات را بررسی میکنیم.
کاهش قند خون
وقتی شما یک وعده غذایی را حذف میکنید، اولین منبع انرژی که بدن مصرف میکند گلوکز موجود در جریان خون است. چند ساعت پس از آخرین وعده، با نبود ورودی جدید از کربوهیدراتها، سطح قند خون بهتدریج کاهش پیدا میکند. در افراد سالم، این کاهش معمولاً در محدوده عادی باقی میماند، زیرا بدن شما سیستمهای تنظیمکننده دقیقی دارد. مهمترین آنها کبد است که ذخایر گلیکوژن خود را تجزیه میکند و گلوکز را وارد خون میکند. این مکانیسم معمولاً میتواند حدود ۸ تا ۱۲ ساعت قند خون را در محدوده طبیعی حفظ کند.
همزمان، هورمونهایی مانند گلوکاگون و کورتیزول فعالتر میشوند تا از افت شدید قند جلوگیری کنند. اگر فاصله ناشتایی طولانیتر شود و ذخایر گلیکوژن کاهش یابد، بدن شما بهتدریج به سراغ تولید گلوکز از منابع غیر کربوهیدراتی میرود؛ فرآیندی به نام «گلوکونئوژنز» که عمدتاً در کبد انجام میشود و از اسیدهای آمینه و لاکتات برای ساخت گلوکز استفاده میکند. در این مرحله ممکن است شما علائمی مانند کاهش تمرکز، احساس ضعف، سردرد، بیقراری یا تمایل شدید به غذا را تجربه کنید. این علائم بیشتر ناشی از تغییرات هورمونی و نوسان قند خون هستند.
در افراد مبتلا به دیابت، بهویژه کسانی که انسولین یا داروهای کاهنده قند مصرف میکنند، حذف وعده غذایی میتواند خطر هیپوگلیسمی را افزایش دهد. افت شدید قند خون ممکن است با تعریق، لرزش، تپش قلب و حتی کاهش سطح هوشیاری همراه باشد. کاهش قند خون بهتنهایی به معنای چربیسوزی فوری نیست. بدن شما ابتدا تلاش میکند تعادل قند را حفظ کند و تنها در صورت ادامه ناشتایی و کاهش ذخایر گلیکوژن، بهطور جدیتر به سراغ ذخایر چربی میرود.
تغییرات انسولین
وقتی شما یک وعده غذایی را حذف میکنید، سطح انسولین در خون کاهش پیدا میکند. انسولین هورمونی است که پس از خوردن غذا، بهویژه کربوهیدراتها، ترشح میشود و به سلولها کمک میکند گلوکز را جذب کنند. در غیاب غذا، بدن دیگر نیازی به ترشح بالای انسولین ندارد. کاهش انسولین یک تغییر مهم محسوب میشود. در این شرایط، بدن شما از «حالت ذخیره انرژی» به سمت «حالت استفاده از ذخایر» حرکت میکند. پایین آمدن انسولین بهطور نسبی مسیر تجزیه چربیها را فعالتر میکند و آزادسازی اسیدهای چرب از بافت چربی افزایش مییابد.
با این حال، باید توجه داشته باشید که کاهش انسولین بهمعنای چربیسوزی گسترده و فوری نیست. در ساعات اولیه حذف وعده، بدن هنوز از گلوکز و گلیکوژن استفاده میکند. فعال شدن محسوس چربیسوزی معمولاً زمانی رخ میدهد که ذخایر گلیکوژن کاهش یابد و فاصله ناشتایی طولانیتر شود.
اگر شما بهصورت مکرر وعدههای غذایی را حذف کنید، بدن ممکن است به این الگو عادت کند. در برخی افراد، این سازگاری میتواند باعث افزایش اشتها در وعده بعدی و جبران کالری شود. در افراد مبتلا به مقاومت به انسولین یا پیشدیابت، کاهش موقت انسولین ممکن است مفید باشد، اما این موضوع وابسته به الگوی کلی تغذیه و سبک زندگی شماست. بنابراین، تغییر انسولین بخشی از پاسخ طبیعی بدن به ناشتایی کوتاهمدت است، اما نتیجه نهایی آن به مدت، تکرار و کیفیت تغذیه شما در سایر وعدهها بستگی دارد.
اثر بر متابولیسم پایه
متابولیسم پایه یا BMR میزان انرژیای است که بدن شما در حالت استراحت کامل برای حفظ عملکردهای حیاتی مصرف میکند؛ مانند ضربان قلب، تنفس، فعالیت مغز و حفظ دمای بدن. این مقدار حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد کل انرژی مصرفی روزانه شما را تشکیل میدهد. وقتی شما یک وعده غذایی را بهصورت مقطعی حذف میکنید، در کوتاهمدت معمولاً کاهش چشمگیری در متابولیسم پایه رخ نمیدهد. بدن شما ابتدا از ذخایر گلیکوژن و چربی برای جبران کمبود انرژی استفاده میکند.
اما اگر حذف وعده غذایی به یک الگوی تکراری تبدیل شود و مجموع دریافت کالری شما برای مدت طولانی کاهش یابد، بدن وارد فاز سازگاری میشود. در این حالت، برای حفظ بقا، مصرف انرژی را کاهش میدهد. این پدیده که در منابع علمی با عنوان «adaptive thermogenesis» شناخته میشود، میتواند باعث شود کاهش وزن شما کندتر شود یا حتی متوقف گردد. همچنین اگر کاهش کالری شدید باشد، بدن ممکن است علاوه بر چربی، بخشی از توده عضلانی را نیز مصرف کند. از آنجا که عضله بافتی فعال است، کاهش آن میتواند به افت بیشتر متابولیسم پایه منجر شود. بنابراین، حذف گاهبهگاه یک وعده لزوماً متابولیسم شما را پایین نمیآورد، اما تداوم آن بدون برنامهریزی و تأمین کافی پروتئین و مواد مغذی میتواند به کاهش سرعت سوختوساز و دشوارتر شدن کاهش وزن منجر شود.
افزایش هورمون گرسنگی (گرلین)
وقتی شما یک وعده غذایی را حذف میکنید، یکی از نخستین واکنشهای هورمونی بدن افزایش ترشح «گرلین» است. گرلین که به آن هورمون گرسنگی گفته میشود، عمدتاً در معده تولید میشود و به مغز سیگنال میدهد که زمان دریافت غذا فرا رسیده است. سطح گرلین معمولاً پیش از زمانهای معمول غذا خوردن بالا میرود و پس از صرف غذا کاهش پیدا میکند. اگر شما وعدهای را که بدن به آن عادت دارد حذف کنید، ترشح گرلین بیشتر میشود و احساس گرسنگی شدیدتری را تجربه خواهید کرد. این افزایش میتواند با علائمی مانند بیقراری، کاهش تمرکز و تمایل شدید به غذاهای پرکالری همراه باشد.
مطالعات نشان دادهاند که در رژیمهای محدودکننده کالری، سطح گرلین ممکن است در طول زمان بالا باقی بماند. این موضوع یکی از دلایل مهم دشوار بودن حفظ کاهش وزن در بلندمدت است. به بیان ساده، بدن شما در برابر کاهش انرژی مقاومت میکند و با افزایش اشتها تلاش میکند تعادل قبلی را بازگرداند. اما گرلین تنها عامل کنترل اشتها نیست. هورمونهایی مانند لپتین، انسولین و پپتید YY نیز در تنظیم گرسنگی نقش دارند. با این حال، افزایش گرلین پس از حذف وعده غذایی میتواند باعث شود شما در وعده بعدی کالری بیشتری دریافت کنید و عملاً اثر کاهش کالری خنثی شود.
آیا حذف وعده غذایی باعث لاغری میشود؟
اگر شما یک وعده غذایی را حذف کنید و در سایر وعدهها کالری اضافه دریافت نکنید، مجموع انرژی دریافتی روزانهتان کاهش پیدا میکند. کاهش کالری، در صورت پایدار بودن، میتواند به کاهش وزن منجر شود. به همین دلیل بسیاری از افراد در هفتههای اول حذف یک وعده، کاهش وزن را روی ترازو مشاهده میکنند.
اما قضیه اینجا جالب میشود که کاهش وزن اولیه همیشه به معنای کاهش چربی نیست. بخشی از کاهش وزن در روزهای ابتدایی میتواند ناشی از کاهش ذخایر گلیکوژن و آب بدن باشد. هر گرم گلیکوژن با چند گرم آب ذخیره میشود، بنابراین با کاهش آن، وزن آب نیز کم میشود.
در بلندمدت، بدن شما با کاهش دریافت انرژی سازگار میشود. افزایش گرلین، کاهش نسبی متابولیسم پایه و تمایل بیشتر به پرخوری در وعده بعدی از جمله واکنشهای جبرانی هستند. بسیاری از افراد پس از حذف وعده، در وعدههای بعدی کالری بیشتری دریافت میکنند و بهطور ناخودآگاه کمبود را جبران میکنند. در این شرایط، کاهش وزن متوقف میشود یا حتی وزن بازمیگردد.
همچنین حذف وعده غذایی بدون برنامه میتواند منجر به دریافت ناکافی پروتئین، فیبر و ریزمغذیها شود که برای حفظ توده عضلانی و سلامت بدن ضروری هستند. کاهش توده عضلانی میتواند روند کاهش چربی را در آینده دشوارتر کند. بنابراین، اگر حذف وعده باعث ایجاد کسری کالری کنترلشده، تأمین کافی مواد مغذی و پایداری رفتاری شود، ممکن است به کاهش وزن کمک کند. اما در بسیاری از افراد، این روش در بلندمدت پایدار نیست و نتیجه مطلوبی ایجاد نمیکند.
حذف کدام وعده برای لاغری رایجتر است؟
در میان افرادی که برای کاهش وزن به سراغ حذف وعده میروند، سه الگوی رایج دیده میشود: حذف صبحانه، حذف شام و گاهی حذف ناهار. هرکدام از این رویکردها دلایل و پیامدهای متفاوتی دارند.
حذف صبحانه یکی از رایجترین روشهاست، بهویژه در میان افرادی که زمان کافی در ابتدای روز ندارند یا از الگوی روزهداری متناوب (فستینگ) پیروی میکنند. برخی مطالعات نشان دادهاند حذف صبحانه در بعضی افراد منجر به کاهش کالری دریافتی روزانه میشود، اما در برخی دیگر باعث افزایش اشتها و مصرف بیشتر غذا در ادامه روز میگردد. پاسخ بدن شما به این الگو وابسته به ریتم شبانهروزی، حساسیت انسولینی و سبک زندگیتان است.
حذف شام نیز بسیار متداول است، بهویژه با این باور که «شب غذا خوردن باعث چاقی میشود». از نظر علمی، آنچه اهمیت دارد مجموع کالری دریافتی است و ربطی به خوردن غذا در صبح یا شب ندارد. با این حال، حذف شام در افرادی که شبها فعالیت کمی دارند، میتواند به کاهش دریافت انرژی کمک کند. در مقابل، در افرادی که دیر میخوابند یا عصرها ورزش میکنند، حذف شام ممکن است باعث افت انرژی یا پرخوری دیرهنگام شود.
حذف ناهار کمتر رایج است و معمولاً در افرادی دیده میشود که وعدههای بزرگ صبحانه و شام دارند. این الگو ممکن است باعث افت انرژی در میانه روز و کاهش تمرکز کاری شود.
هیچ وعدهای ذاتاً «چاقکننده» یا «لاغرکننده» نیست. آنچه تعیینکننده است، تعادل کلی انرژی، کیفیت مواد غذایی و پایداری رفتار شما در طول زمان است.
حذف وعده غذایی یا روزهداری متناوب؛ کدام بهتر است؟
در نگاه اول ممکن است این دو روش شبیه به هم به نظر برسند، زیرا هر دو شامل دورههایی بدون غذا هستند. اما از نظر علمی تفاوت مهمی بین «حذف نامنظم یک وعده» و «روزهداری متناوب برنامهریزیشده» وجود دارد.
حذف وعده غذایی معمولاً بدون چارچوب مشخص انجام میشود. شما ممکن است بسته به شرایط کاری یا احساس گرسنگی، یک وعده را حذف کنید. این روش اغلب منجر به نوسان شدید اشتها و دریافت کالری در وعدههای بعدی میشود.
در مقابل، روزهداری متناوب یک الگوی ساختار یافته است که در آن شما بازههای مشخصی برای غذا خوردن و ناشتایی تعیین میکنید؛ مانند الگوی ۱۶:۸. در این روش، بدن به زمانبندی جدید عادت میکند و پاسخ هورمونی پایدارتر میشود. مطالعات نشان دادهاند که روزهداری متناوب در صورت رعایت دریافت کافی مواد مغذی، میتواند به اندازه رژیمهای کاهش کالری سنتی در کاهش وزن موثر باشد.
| ویژگی | حذف وعده غذایی | روزهداری متناوب |
| ساختار مشخص | معمولاً ندارد | دارد (بازه زمانی مشخص) |
| پیشبینیپذیری اشتها | پایین | بالاتر پس از سازگاری |
| خطر پرخوری جبرانی | بیشتر | کمتر در صورت پایبندی |
| اثر بر متابولیسم | ممکن است نامنظم باشد | در صورت برنامه صحیح پایدارتر |
| شواهد علمی | محدود و متغیر | نسبتاً گستردهتر |
هر دو روش تنها در صورتی باعث کاهش وزن میشوند که شما در مجموع وارد کسری کالری شوید. هیچکدام ذاتاً جادویی نیستند. اگر شما به دنبال روشی هستید که پایدار باشد و قابل تداوم در زندگی روزمرهتان باشد، ساختار داشتن و برنامهریزی نقش مهمی ایفا میکند.
عوارض حذف وعده غذایی
حذف گاهبهگاه یک وعده غذایی در فرد سالم معمولاً خطر جدی ایجاد نمیکند. اما اگر این رفتار بهصورت مکرر، بدون برنامه و همراه با کاهش شدید کالری انجام شود، میتواند پیامدهای قابلتوجهی برای سلامت شما داشته باشد. یکی از شایعترین عوارض، نوسانات شدید انرژی و تمرکز است. افت قند خون و تغییرات هورمونی میتواند باعث خستگی، تحریکپذیری و کاهش عملکرد ذهنی شود. اگر شما شغل فکری یا فعالیت دقیق دارید، این موضوع میتواند روی بهرهوریتان اثر بگذارد.
پرخوری جبرانی نیز بسیار رایج است. افزایش گرلین و گرسنگی شدید ممکن است باعث شود در وعده بعدی بیش از نیاز بدن غذا بخورید. در این حالت، کسری کالری از بین میرود و حتی ممکن است دریافت انرژی افزایش پیدا کند. در صورت تداوم حذف وعده، خطر کاهش عضلات بدن وجود دارد، بهویژه اگر دریافت پروتئین کافی نباشد. کاهش عضله میتواند متابولیسم پایه شما را پایین بیاورد و روند کاهش چربی را دشوارتر کند.
همچنین ممکن است کمبود ریزمغذیها مانند آهن، کلسیم، ویتامینهای گروه B و سایر مواد ضروری رخ دهد، بهخصوص اگر رژیم غذایی شما از نظر تنوع ضعیف باشد. این کمبودها میتوانند در بلندمدت سلامت عمومی شما را تحت تاثیر قرار دهند. در برخی افراد، حذف وعده غذایی میتواند رابطه آنها با غذا را دچار اختلال کند و زمینهساز رفتارهای غذایی ناسالم شود. بنابراین، حذف وعده اگر بدون ارزیابی شرایط جسمی و برنامهریزی انجام شود، ممکن است بیش از آنکه مفید باشد، به بدن شما فشار وارد کند.
چه کسانی نباید وعده غذایی را حذف کنند؟
حذف وعده غذایی برای همه افراد بیخطر نیست. در برخی شرایط، این کار میتواند تعادل بدن شما را به هم بزند و حتی خطرناک باشد. اگر شما در یکی از گروههای زیر قرار دارید، حذف وعده بدون مشورت پزشک توصیه نمیشود.
افراد مبتلا به دیابت، بهویژه کسانی که انسولین یا داروهای کاهنده قند خون مصرف میکنند. حذف وعده میتواند خطر هیپوگلیسمی را افزایش دهد و باعث لرزش، تعریق، تپش قلب یا افت سطح هوشیاری شود. همچنین زنان باردار یا شیرده به انرژی و ریزمغذیهای بیشتری نیاز دارند و رعایت اصول صحیح رژیم بارداری در این دوران اهمیت ویژهای دارد. کاهش ناگهانی دریافت غذا میتواند بر سلامت مادر و رشد جنین یا کیفیت شیر تأثیر بگذارد.
افراد با سابقه اختلالات خوردن مانند بیاشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی. حذف وعده میتواند الگوهای ناسالم تغذیهای را تشدید کند. نوجوانان در سن رشد به دلیل نیاز بالای انرژی و مواد مغذی برای رشد استخوان و عضله، نباید بهطور خودسرانه وعدههای غذایی را حذف کنند.
افراد با وزن بسیار پایین یا دچار سوءتغذیه نیز در معرض خطر کمبودهای تغذیهای و ضعف سیستم ایمنی قرار میگیرند. ورزشکاران حرفهای یا افرادی با فعالیت بدنی سنگین اگر وعده غذایی را حذف کنند، ممکن است عملکردشان کاهش یابد و ریکاوری عضلانی مختل شود.
اگر شما بیماری زمینهای، مشکلات هورمونی یا سابقه نوسانات شدید قند خون دارید، بهتر است پیش از هرگونه تغییر جدی در الگوی غذایی با پزشک یا متخصص تغذیه مشورت کنید.
بهترین روش کاهش وزن بدون حذف وعده غذایی
اگر شما میخواهید وزن کم کنید اما تمایلی به حذف وعدههای غذایی ندارید، خبر خوب این است که کاهش وزن پایدار الزاماً به معنای گرسنگی کشیدن نیست. آنچه واقعاً اهمیت دارد ایجاد کسری کالری کنترلشده و پایدار است. اولین اصل، تنظیم حجم و ترکیب وعدههاست. شما میتوانید با کاهش تدریجی اندازه سهم غذا، بدون حذف کامل آن، دریافت انرژی را مدیریت کنید. استفاده از بشقاب کوچکتر، توجه به احساس سیری و آهسته غذا خوردن میتواند به کنترل کالری کمک کند.
دومین اصل، افزایش پروتئین و فیبر در هر وعده است. پروتئین به حفظ توده عضلانی کمک میکند و اثر سیری بالاتری دارد. فیبر نیز تخلیه معده را کندتر میکند و نوسانات قند خون را کاهش میدهد. این ترکیب باعث میشود شما بین وعدهها کمتر احساس گرسنگی کنید.
سوم، حفظ توده عضلانی از طریق تمرین مقاومتی است. تمرین با وزنه یا تمرینات مقاومتی خانگی میتواند از کاهش متابولیسم پایه جلوگیری کند و به چربیسوزی مؤثرتر کمک کند. چهارم، خواب کافی و مدیریت استرس است. کمخوابی میتواند سطح گرلین را افزایش و لپتین را کاهش دهد، در نتیجه اشتهای شما بیشتر میشود.
پنجم، پایداری رفتاری است. برنامهای که شما بتوانید ماهها ادامه دهید، بسیار مؤثرتر از روشی است که تنها چند هفته قابل تحمل باشد. در عمل، شما میتوانید سه وعده اصلی و حتی یک میانوعده سبک داشته باشید، اما کیفیت و مقدار آنها را درست تنظیم کنید.
در چه شرایطی حذف یک وعده میتواند مفید باشد؟
با وجود تمام ملاحظات، حذف یک وعده غذایی در برخی شرایط میتواند برای شما مفید یا حداقل بیخطر باشد، البته اگر برنامهریزیشده انجام شود. یکی از این شرایط زمانی است که شما بهطور منظم بیش از نیاز بدنتان کالری دریافت میکنید و حذف یک وعده باعث ایجاد کسری انرژی منطقی و کنترلشده میشود، بدون آنکه در وعدههای بعدی دچار پرخوری شوید. در این حالت، حذف وعده میتواند به تنظیم دریافت کالری کمک کند.
در چارچوب روزهداری متناوب ساختاریافته نیز حذف یک وعده ممکن است بخشی از برنامه باشد. اگر شما بازههای زمانی مشخصی برای غذا خوردن دارید و در آن بازه نیازهای پروتئینی و ریزمغذی خود را تأمین میکنید، این روش در افراد سالم میتواند قابلاجرا باشد.
همچنین در افرادی که مقاومت به انسولین خفیف دارند، افزایش فاصله بین وعدهها تحت نظر متخصص میتواند به بهبود حساسیت انسولینی کمک کند. البته این موضوع به شرایط فردی شما بستگی دارد و جایگزین درمان پزشکی نیست.
در برخی افراد با اشتهای صبحگاهی پایین، حذف صبحانه ممکن است کاملاً طبیعی و بدون عارضه باشد، به شرط آنکه کیفیت تغذیه در ادامه روز مناسب باشد. باید توجه داشت که حذف وعده نباید ناشی از احساس گناه غذایی، فشار روانی یا رفتارهای افراطی باشد. اگر شما بتوانید بدون افت انرژی، بدون پرخوری جبرانی و با تأمین کافی مواد مغذی این کار را انجام دهید، احتمال آسیب کمتر خواهد بود.
کاهش وزن با حذف وعده؛ راه میانبر یا مسیر ناپایدار؟
حذف یک وعده غذایی ممکن است در ظاهر سادهترین راه برای کاهش وزن به نظر برسد. شما کمتر میخورید، کالری کاهش مییابد و عدد ترازو پایین میآید. اما بدن شما یک سیستم تطبیقپذیر و هوشمند است. کاهش قند خون، افت انسولین، افزایش گرلین و سازگاری همگی بخشی از واکنش طبیعی بدن به کمبود انرژی هستند.
در کوتاهمدت، اگر حذف وعده باعث ایجاد کسری کالری شود، احتمال کاهش وزن وجود دارد. اما در بلندمدت، افزایش اشتها، احتمال پرخوری جبرانی و کاهش نسبی متابولیسم میتواند این روند را متوقف کند.
اگر هدف شما کاهش چربی پایدار، حفظ عضله و سلامت است، تمرکز بر تعادل کالری، کیفیت تغذیه، دریافت کافی پروتئین، خواب مناسب و ورزش مقاومتی معمولاً رویکرد قابلاعتمادتری خواهد بود. شما برای لاغر شدن مجبور نیستید گرسنگی شدید را تحمل کنید. آنچه نتیجه ماندگار ایجاد میکند، انتخاب روشی است که بتوانید آن را در زندگی روزمره خود ادامه دهید.
سوالات متداول
چربیسوزی موضعی از نظر علمی تقریباً امکانپذیر نیست. بدن شما هنگام کاهش وزن، چربی را بر اساس الگوهای ژنتیکی و هورمونی از نقاط مختلف مصرف میکند. اگر حذف وعده باعث ایجاد کسری کالری شود، ممکن است به کاهش چربی کلی بدن کمک کند و در نتیجه به مرور چربی شکم نیز کاهش یابد. اما خود حذف وعده بهطور اختصاصی شکم را هدف قرار نمیدهد. برای کاهش چربی شکمی، تغذیه متعادل، تمرین مقاومتی و فعالیت هوازی مؤثرتر است.
در برخی افراد، طی یک تا دو هفته اول ممکن است کاهش وزن مشاهده شود. بخشی از این کاهش ناشی از کم شدن ذخایر گلیکوژن و آب بدن است. کاهش چربی واقعی زمانی رخ میدهد که کسری کالری بهصورت پایدار و چند هفته تا چند ماه ادامه یابد. اگر حذف وعده منجر به پرخوری در وعدههای دیگر شود، کاهش وزن رخ نخواهد داد.
حذف شام میتواند دریافت کالری روزانه را کاهش دهد، بهویژه اگر وعده شب شما پر حجم و پرکالری باشد. اما سرعت کاهش وزن به مجموع کالری دریافتی و مصرفی شما بستگی دارد. اگر حذف شام باعث شود شما شبها گرسنه بمانید و در روز بعد بیش از نیاز غذا بخورید، تأثیر آن خنثی خواهد شد. در مقابل، اگر بتوانید بدون افت انرژی و بدون پرخوری جبرانی این الگو را ادامه دهید، ممکن است کاهش وزن تدریجی رخ دهد.
